Sala TUS · Wieniawskiego 60 · 1. piętro
№ — Praca grupowa
12 spotkań w małej grupie 4–6 rówieśników. Uczymy emocji, kompromisu i własnego głosu, ale przede wszystkim — uczymy, że obecność innych dzieci nie musi być stresem.
Sala TUS · Wieniawskiego 60 · 1. piętro
№ 01 — Dla kogo
· Dziecko nie ma stałych kolegów — w szkole „każdy z każdym" oznacza „nikt z moim".
· Pyskuje, kiedy gra w gry zespołowe i nie wygrywa.
· Nie odróżnia kiedy ktoś żartuje, a kiedy mówi serio.
· Mówi „nudzę się" na każdej przerwie, ale nie podchodzi do innych.
· Rozładowuje napięcie agresją (słowną albo fizyczną) — nie umie inaczej.
Jeśli widzisz dwa lub więcej z powyższych — TUS jest dla was wartością.
№ 02 — Wizyta wstępna
Sam na sam, bez grupy. Najpierw obejrzyjcie salę, potem porozmawiajcie. Można milczeć, można rysować.
Igor sprawdza czy TUS jest właściwą interwencją. Czasem lepiej zacząć od terapii indywidualnej.
Po sesji 15 minut sam na sam — co zauważył Igor, jak rozmawiać z dzieckiem o TUS.
Pytamy „chcesz wrócić?", nie „zapiszemy cię". Dziecko ma głos. Większość mówi „tak, ale dopiero za tydzień".
Igor dobiera dziecko do konkretnej grupy: po wieku, temperamencie, gotowości społecznej. Czasem tworzymy nową.
Wizyta wstępna jest pojedyncza, płatna oddzielnie. Możecie po niej powiedzieć „dziękujemy, do widzenia".
№ 03 — Plan 12 sesji
Sesje 1–3
Rytuały otwarcia, „ja i moje imię", reguły grupy uchwalane wspólnie. Zero zadań, dużo zabaw integracyjnych. Cel: dziecko ma czuć, że tu jest dla niego miejsce.
Sesje 4–6
Rozpoznawanie i nazywanie emocji u siebie i innych. Karty emocji, mimika, „barometr nastroju". Jak prosić o pomoc, kiedy jest źle.
Sesje 7–9
Role-play scenek z życia: ktoś mi zabrał, ktoś się ze mną nie podzielił, ktoś mnie wyśmiał. Trzy strategie: powiedz, odejdź, poproś dorosłego.
Sesje 10–12
Autoprezentacja, własne potrzeby, asertywność. Każde dziecko prowadzi mini-aktywność dla grupy. Spotkanie zamykające z rodzicami obecnymi w sali.
№ 04 — Czego nie robimy
· Nie uczymy „normalnego zachowania" — uczymy radzenia sobie z własnym, jakiekolwiek by ono nie było.
· Nie nagradzamy gwiazdkami za „dobre wyniki" — nagrodą jest postęp własny i reakcja grupy.
· Nie ujawniamy treści sesji rodzicom — tylko trendy i wnioski. Dziecko musi mieć gwarancję, że to jego przestrzeń.
· Nie obiecujemy, że po 12 sesjach problem zniknie — obiecujemy, że dziecko będzie miało narzędzia, których wcześniej nie miało.
„Po sesji syn powiedział: 'wiesz mamo, oni mnie tam słuchają'."
— Anna, mama 9-letniego Mateusza · grupa wiosna 2025
№ 05 — Zapisy